SLAAxMensenZeggenDingen: gedicht door Sophia Blyden

Met het online project SLAAx vissen we in de vijvers vol talent van uiteenlopende literaire platformen. We werken met ze samen om jonge schrijvers uit hun stal een verhaal, gedicht of essay te laten schrijven met het losvaste thema 'de stad'. Iedere twee maanden lees je in deze serie een speciaal voor ons geschreven stuk. In aflevering 5: SLAAxMensenZeggenDingen, met een gedicht door Sophia Blyden.

Sophia Blyden is schrijver, dichter, programmamaker en host. In haar werk onderzoekt ze thema's als eenzaamheid, machtsverhoudingen en haar wortels in het Caribisch gebied. Ze zoekt naar woorden die de uitzichtloze status van de wereld weergeven zonder hoop, humor en zelfspot te schuwen. Daarbij gebruikt ze graag de symboliek van sprookjes en de kikker.

relatie in rood i. hondenpoep op de roltrap sta ik dicht tegen hem aan, we bewegen zonder stappen, stuurloos ik heb al weken niet op mijn pols gekeken of mijn telefoon unlocked dertien gemiste oproepen en een ontslagbrief in mijn roodgloeiende postvak IN

“we laten je gaan want je bent er nooit”

het klopt: ik ben op hem absence makes the heart grow (op de) vlonder aan de maas ik trap er in de hondenpoep terwijl hij zit te kakken zo maken we in dat korte moment afzonderlijk, toch nog een beetje dezelfde shit mee na vier weken roep ik: ik heb je lief! hij zegt dat die uitspraak surrogaat is voor wat dan? vraag ik we weten het antwoord allebei ii. nachtdiertje in de Grote Stad ik heb hem op straat gevonden zijn ogen heb ik nog nooit gesloten gezien in het donker kronkelt hij naast me in bed als ik mijn hand uitsteek pakt hij hem de ene keer lieflijk beet de andere keer bijt hij me kille woorden toe, nooit vindt hij rust, of een bevredigend antwoord op de vraag die hem wakker houdt bevredigd raakt hij sowieso zelden overdag stotter ik in hoge tonen in de hoop dat hij hoort wat ik mompel wat ik allemaal wel niet zou willen roepen: zoals dat het me spijt zoals driemaal sorry zoals ook ik vind de wolkenkrabbers angstaanjagend misschien is hij een diertje uit de toekomst misschien leeft hij met zijn lichaam in het water zijn geest op aarde misschien verdwijnt hij af en toe tussen het riet aan de oever en de werkelijkheid misschien legt hij zijn zaden op het kroos te rusten zelden weg toch nooit echt hier misschien kan hij daarom niet van mijn lijf afblijven? iii. de mosman met zijn oor tegen het mos fluistert hij: wat heb je nodig? een mutsje, zeg ik terug een rood mutsje maar hij hoort mij niet als hij later op een afgesneden stronk staat, neem ik zijn hoofd in mijn handen om hem op zijn ogen te kussen, ik proef dat hij huilt

er wonen elfjes in het woud, probeer ik bomen kletsen in een geheime taal, probeer ik kijk! hier geen bakstenen maar kiezels!

hij loopt verder voor me uit wanneer ik speels een dennenappel zijn kant op gooi – en deze rakelings langs zijn hoofd vliegt – draait hij zich stormend om steekt een woeste vinger in mijn gezicht hij roept/blaft/brult dat ik uit zijn buurt moet blijven dat ik vanochtend nog beloofde om dat ik gister nog smeekte om dat ik bovenal in de poep geboren ben ik lieg: welke dennenappel? en probeer te hinniken maar hij bijt niet ik kan hem niet met rust laten met zijn hand rond mijn hals ik wankel naar achter ik struikel ik val en zo sterf ik omdat ik niet in mijn eentje in kabouters kan geloven omdat ik, en niemand anders, nooit gevoel voor richting heb gehad

Sophia Blyden (foto: Fenna Jensma)

Lees hier meer werk van Sophia.

Redacteur: Hendrik de Pecker (foto: Lin Woldendorp)

Hendrik de Pecker is dichter, schrijver en theatermaker. In zijn werk zoekt hij naar hoop en waar je dat kan vinden in deze tijd. Doormiddel van tragikomische, maar stiekem toch poëtische teksten probeert hij de wereld iets mooier en misschien zelfs grappiger te maken.

Mensen Zeggen Dingen doet alles op het gebied van woord. Elke maand haalt MZD de meest spraakmakende sprekers naar verschillende locaties in Nederland en België. Ook kun je bij hen terecht voor tekst in opdracht, voordracht op locatie en workshops.