Sheila Sitalsing
Foto: Keke Keukelaar
Sheila Sitalsing (Paramaribo, 1968) is journalist, columnist en schrijver.
Ze werd geboren in Suriname, groeide op Curacao op, en studeerde Economie in Rotterdam. Vanaf 1993 heeft ze gewerkt als journalist voor het Rotterdams Dagblad, Elsevier en de Volkskrant op de financieel-economische en politieke redacties. Ze was correspondent Europese Unie in Brussel, en werkte in Engeland en Suriname.
Tot aan de zomer van 2022 schreef ze 11,5 jaar lang drie keer per week een column in de Volkskrant over politiek en economie. Voor die stukken kreeg ze de Heldringprijs voor beste columnist van Nederland. In 2024 ontving ze een eredoctoraat van de Universiteit voor Humanistiek voor haar bijdragen aan het publieke debat.
Tegenwoordig schrijft ze over politiek voor de Volkskrant, maakt ze nieuwspodcasts over politiek, is ze presentator bij het radioprogramma Met het Oog op Morgen, en schrijft ze interviews, essays en reportages voor diverse media.
Ze schreef onder meer de boeken Mark, portret van een premier (2016) over oud-premier Rutte, Dagboek van een krankzinnig jaar (2021) over het coronajaar 2020, stelde de publicatie Ons Koloniale Verleden in 50 voorwerpen (2023) samen, en leidde de heruitgave in van De Vrijwillige Onderwerping (2025) van de zestiende-eeuwse filosoof Étienne de la Boétie.
Waar ik me voor schaam (2025), waarin ze de collaboratiegeschiedenis van haar opa met het heden verbindt, werd verkozen tot winnaar van de E. du Perronprijs 2026. Het haalde tevens de shortlist voor de Boekenbonprijs 2025 en de longlist van de Boon Literatuurprijs 2026.
Ze is lid van de Raad voor de Journalistiek, bestuurslid van het Haarlems Mediafonds, voorzitter van de Raad van Toezicht van theatergezelschap The Female Economy, bestuurslid van het historisch genootschap Delfia Batavorum, en lid van de Raad van Toezicht van het Frans Hals Museum.
Ze werd geboren in Suriname, groeide op Curacao op, en studeerde Economie in Rotterdam. Vanaf 1993 heeft ze gewerkt als journalist voor het Rotterdams Dagblad, Elsevier en de Volkskrant op de financieel-economische en politieke redacties. Ze was correspondent Europese Unie in Brussel, en werkte in Engeland en Suriname.
Tot aan de zomer van 2022 schreef ze 11,5 jaar lang drie keer per week een column in de Volkskrant over politiek en economie. Voor die stukken kreeg ze de Heldringprijs voor beste columnist van Nederland. In 2024 ontving ze een eredoctoraat van de Universiteit voor Humanistiek voor haar bijdragen aan het publieke debat.
Tegenwoordig schrijft ze over politiek voor de Volkskrant, maakt ze nieuwspodcasts over politiek, is ze presentator bij het radioprogramma Met het Oog op Morgen, en schrijft ze interviews, essays en reportages voor diverse media.
Ze schreef onder meer de boeken Mark, portret van een premier (2016) over oud-premier Rutte, Dagboek van een krankzinnig jaar (2021) over het coronajaar 2020, stelde de publicatie Ons Koloniale Verleden in 50 voorwerpen (2023) samen, en leidde de heruitgave in van De Vrijwillige Onderwerping (2025) van de zestiende-eeuwse filosoof Étienne de la Boétie.
Waar ik me voor schaam (2025), waarin ze de collaboratiegeschiedenis van haar opa met het heden verbindt, werd verkozen tot winnaar van de E. du Perronprijs 2026. Het haalde tevens de shortlist voor de Boekenbonprijs 2025 en de longlist van de Boon Literatuurprijs 2026.
Ze is lid van de Raad voor de Journalistiek, bestuurslid van het Haarlems Mediafonds, voorzitter van de Raad van Toezicht van theatergezelschap The Female Economy, bestuurslid van het historisch genootschap Delfia Batavorum, en lid van de Raad van Toezicht van het Frans Hals Museum.
