'Toen ik er met Ingmar Heytze plaatsnam stond de kleine zaal van Splendor nog vol met allerlei instrumenten, standaarden en stoelen. Nu is hij leeg, op een vleugel en een klavecimbel na. Ik maak gebruik van de ruimte door het kleine tafeltje in de hoek waar ik de podcasts aan opneem pontificaal midden in de zaal te zetten. Een vergissing. Aflevering drie klinkt alsof ik hem heb opgenomen in een leegstaand appartement (volgende maand kruip ik weer in een hoekje).
Maar nu is er eerst de registratie van mijn gesprek met Vicky Francken (1989), die een paar maanden geleden debuteerde. Onder dichters is ze al langer een bekende naam, in 2008 won ze de Hollands Maandblad Schrijversbeurs voor een tijdschriftpublicatie van enkele gedichten, maar een debuut bleef uit, tot dit jaar Röntgenfotomodel verscheen. Zo bedeesd als ze aanvankelijk misschien overkomt, zo zelfverzekerd is haar poëzie. En tijdens het monteren van de aflevering merkte ik steeds weer hoe aanstekelijk ze giechelt. Waar ik bij Menno, Ingmar en mezelf voortdurend allerlei uh-klanken uit onze spraak moest knippen, waren het bij Vicky hooguit de stiltes tussen zinnen waar ik mee rommelde: ze kiest haar woorden heel zorgvuldig. Dat zie je ook terug in haar bedachtzame gedichten.'
Luister de podcast via de website van Vrij Nederland.
