Terwijl ik mijn apparatuur opstel op mijn vaste tafeltje in de kleine zaal, zit Ellen Deckwitz achter de forse zwarte Bösendorfer. Ze draagt een gedicht voor en begeleidt zichzelf met wervelende pianoklanken. Jammer voor de luisteraars van De Poëziepodcast, maar het opnameapparaat stond nog niet aan, dus deze performance is voorgoed in tijd en ruimte verloren gegaan. Gelukkig moest ons gesprek toen nog beginnen, dus dat staat er wel op.
Ellen begint met een gedicht van Dennis O’Driscoll, de belastingambtenaar annex Seamus Heaney-biograaf, die zelf ook een zeer verdienstelijk dichter was. De vertaling is van haarzelf, en komt uit haar poëziecursus Olijven moet je leren lezen, waar in nog geen jaar tijd al vier drukken van verschenen.
