Alweer vijf jaar sinds de eerste besmetting en het lijkt alsof het allemaal is verdampt: de zonnige voorjaarsdagen die je op de bank doorbracht, het lege centrum, een toeristloze Dam, die lange rijen voor de Rai.
De mondkapjes zijn verdwenen, bepaalde woorden ook: zorginfarct, prikspijt, groepsimmuniteit, besmettingsfeestje. De klinkers zijn netjes teruggelegd in de Molukkenstraat, de verkeersborden teruggebogen, het glas van het bushokje
vervangen en een term als avondklokrel vergeten. We staan niet meer stil bij wat het betekent dat er in deze stad een vrouw van haar fiets werd getrokken omdat ze er Chinees uitzag en volgens de daders alle Chinezen
verantwoordelijk waren. We lijken terug bij het oude normaal. Zolang je niet stilstaat bij de leeg geveegde verpleeghuizen. Zolang je wegkijkt van de zorgmedewerkers die nog steeds ziek thuiszitten, voor wie niets werd gedaan
behalve wat geroffel op potten en pannen. Er gingen niet alleen maskers op, er gingen ook maskers af. Vijf jaar later en nog steeds geen excuses voor hen die geen adem meer hebben. Voor wie de wereld kromp tot de grootte van een slaapkamer,
vijf jaar verder en nog steeds wordt er afstand gehouden.
________________________________________Op 27 februari 2025 is het vijf jaar geleden sinds de eerste coronabesmetting in Amsterdam. Dit gedicht stond op 27 februari in Het Parool.
Ellen Deckwitz is de Stadsdichter van Amsterdam. Zij reageert in Het Parool op de actualiteit. De Stadsdichter wordt mede mogelijk gemaakt door de gemeente Amsterdam en SLAA (Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam), met Het Parool als vaste mediapartner. Foto: Bianca Sistermans