We zetten onze telefoon uit en sluiten de ogen. De klok slaat, tijd, het is altijd tijd. Het gesnerp van de meeuwen onderbreekt het gekoer van de duiven.
Starend naar de grond komen er verhalen op van overlevenden, hun schaamte dat zij gespaard bleven, wat niet hetzelfde is als heel. Je vraagt je af wat het nut is van herdenken
wanneer men wel het verleden onder ogen komt maar niet het heden. Je denkt aan regimes die worden gesteund door jouw regering. Dat je leeft
in een land waarin jouw nee zijn beet heeft verloren. Waar men internationale verdragen laat instorten als ziekenhuisgebouwen. Er is zoveel stilte, niet alleen in de zin
van stilstaan maar ook van stilstand. Morgen bestaat onze vrijheid al tachtig jaar. Morgen is die vrijheid officieel hoogbejaard, mogen we haar vieren, zolang het nog kan.
_______________________________________ Geschreven voor Muziek in tijden van oorlog, het herdenkingsconcert dat aankomende zondag zal plaatsvinden in het Vondelpark Openluchttheater. Dit gedicht stond op 2 mei in Het Parool. Ellen Deckwitz is de Stadsdichter van Amsterdam. Zij reageert in Het Parool op de actualiteit. De Stadsdichter wordt mede mogelijk gemaakt door de gemeente Amsterdam en SLAA (Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam), met Het Parool als vaste mediapartner. Foto: Bianca Sistermans