Het begon al vroeg, met in de jaren zeventig posters tekenen tegen het dragen van zeehondenbont. En ook was er al snel de kennis van een goede en een slechte kant van het spoor,
wat er gebeurde met Tjallings spijkerbroek toen hij eruit was gegroeid. Het veroorzaakte een bloeien van vragen in je hoofd over een land waarin werd geroepen
dat iedereen gelijk was maar je toch zag hoe de een opgroeide met meer kansen dan de ander. Dat niet iedereen zorgeloos huiswerk maakte.
Je besloot op te staan voor het kind dat geen schrift had, de vader die geen toeslag meer durfde aan te vragen, de moeder die zich het eten uit de mond spaarde. Je stampte
opvang, zorggroepen en familiescholen uit de grond omdat je vindt dat een samenleving niet om concurrentie maar om dromen draait. Dat niet de markt
maar de menselijkheid het laatste woord moet krijgen. Dat het alleen goed met je eigen kinderen gaat wanneer het ook goed gaat met die van anderen.
Vandaag dankt deze stad je uit het diepste van haar hart. Om alle levens die je voedde, om de toekomsten die je mogelijk maakte.
Sluit hier straks zacht de deur om hem elders voor nog veel meer mensen te openen. Op
naar een betere balans tussen kansarm en kansrijk in dit land. Op naar rood in Den Haag.
_____________________