De sikkel is terug. Langverwacht. Gekantelde glimlach van een witgrijs gebit boven de stad. Slinkende, wassende bondgenoot van de duizenden Amsterdammers die haar cirkel om de aarde hebben rond gevast.
Voor even was ze weer de bode van waken en vieren, de chronometer die ze zo lang is geweest. Stoffig oog dat onze soort al millennia geruststelt: er is ritme in de chaos. Er is meer te volgen dan de alledaagse zon.
Al het nieuwe begint in de nacht, waar de maan de tijd in cirkels snijdt, weken optilt, onderscheidt tussen heilig en gewoon en vandaag het feest aankondigt voor wie zich van sikkel naar sikkel terugtrok in de stilte.
Ook wie dat niet deed kan naar boven staren met ontzag, naar dat prehistorisch ritme dat trekt aan water en aan leven. Het enige landschap dat alle mensen delen.
Dit gedicht stond op 20 april 2023 in Het Parool. Foto: Bianca Sistermans