Er zijn hier heus wel betaalbare woningen maar daar zitten helaas al mensen in. Wat er nog wel leegstaat is de duisternis.
Sommige panden zijn slechts pinautomaten voor de eigenaren. Waarmee het makkelijk mensen melken is. Het mag,
wat nog iets anders is dan de vraag of het kan. Het plafond van deze gebouwen lekt. Je bevindt je er niet onder een dak
maar in een muil. Wanneer je je rekening bekijkt is er weer een stukje van je verdwenen. Soms denk je: Er moet hier toch wel een plek zijn
voor mij? Het mist nu al weken. In de verte verdwijnen bouwkranen in coulissen van nevel, heeft ieder uitzicht ruis.
________________________________________
De krappe woningmarkt in Amsterdam is helaas in 2025 nog steeds een feit. Ellen schreef er een stadsgedicht over. Dit gedicht stond op 24 januari in Het Parool. Lees al Ellens Stadsgedichten via de link in onze bio!
Ellen Deckwitz is de Stadsdichter van Amsterdam. Zij reageert in Het Parool op de actualiteit. De Stadsdichter wordt mede mogelijk gemaakt door de gemeente Amsterdam en SLAA (Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam), met Het Parool als vaste mediapartner. Foto: Bianca Sistermans