Stadsgedicht: De laatste pagina

Geduldig draagt de aarde onze huizen,
ze slaapt onder een stenen korst van wegen,
steden, torens en kantoren, ze stut
en laat ons duren. En wij, een schimmellaag
van intellect, trots op miljarden muren,
wij bouwen door en blijven haar bedekken
met kerncentrales en bibliotheken.

Neem deze bibliotheek: een vuist van steen
waarin je alles over hoop kunt lezen.
Een stille kuif spelt hoe je splijtstof maakt
en honderdduizend ogen bouwen aan
een boek dat schittert als een honingraat.

De aarde slaapt en alles staat. Pas op
de laatste pagina vergaat je huis.
Wees slim en lees geen boeken uit.

Menno Wigman