SLAAxLetterzetter: 'ge(zak)rold zilver' door Imane Karroumi El Bouchtati
Italiaanse gepensioneerden Spaanse boekhandelaars Britse basisschooljuffen in hun verlaten vochtige kelders stikken antieke Riffijnse mantelspelden in plastieken zakken ze verroesten tot plakkerig en dood zilver zodat niemand ze voor nog-meer-keren kan onthemen adem, lucht of licht geven is niet iets wat in je opkomt als ontvreemden een vrijetijdsbesteding is
in chatgroepen van antiquairwebsites schud ik Europese verzamelaars vanuit mijn scherm schreeuw ik dat Spaanse en Franse militairen grootmoeders’ erfgoed omsmolten tot blokken oorlogszilver hoe ze in de jaren negentig om inheemse honger te stillen aan nieuwsgierige Romeinen voor een handvol centen werden verkocht dat ze in koffiecirkels van witte vrouwen geen ontsnapping kenden hoe ze werden gerold geroofd geraft
schaamteloos facebooken zakkenrollers erop los pronken met gestolen kettingen die ze los- schroeven, wegknippen tot etnische bohemian, gypsy kralen die hun draad verloren zijn ontmaagden hoofdsieraden tot onherkenbare even goed Tsjetsjeense even goed Turkmeense even goed Algerijnse uit huis ontvoerde stukken halen hun schouders op wanneer ik hun oriëntalisme duid antwoorden slordig dat het hen veel eigenlijk niets doet ik praat liever tegen muren
ik dagdroom op woensdagavonden dat ik Spaanse stadsmusea leegroof dat ik Riffijnse armbanden onder glazen bakken en bezette vitrines steel tot opsporingsberichten me in een met wit kattenhaar bedekte zwarte hoofddoek afbeelden dat ik onthemingen ongedaan krijg dat ik ze zonder tussenkomst van wit grijpen terug naar bruine handen terug naar huis zakrol
nu herdenken mijn grootmoeders hun jeugdjuwelen alleen met draadloze herinneringen ze zijn net als witte vrouwen overal tegelijk nergens voor de inheemse hand