enkele notities over de voordracht
in de voordracht regeert het nu
wij spreken er de actuele taal die mag klinken
wat wij er zeggen heeft een lichaam
het lichaam kan bestuurd worden
én het lichaam is onberekenbaar
het onverwachte wordt gezocht en gevreesd
het lichaam is kwetsbaar
de kwetsbaarheid wordt verlangd en gemeden
waar deze ons treft begint de intimiteit
het intieme schokt en ontroert ons
wij duiken ervoor weg en wij buigen er naar toe
als er zoiets bestaat als de taal van de intimiteit
dan stel ik mij voor dat wij deze betreden via een verdieping hier beneden
de ruimte aldaar is in meer of mindere mate geopend voor publiek
er zijn onder andere bergmeren, enkel glas, koepeltentjes, half geopende deuren, kijkgaatjes en panorama’s die zich 360 om je heen uitvouwen
soms schijnt er hel zonlicht of het is aardedonker
of zachter strijklicht schuift langzaam over een hoge wand aan de zuidzijde van een kathedraal
soms schemert het er rokerig zoals in een darkroom
soms weerklinkt er gegil
en gelach
en datgene wat zich daartussen in het midden ophoudt
het is niet zeker of de kille tocht die er optrekt die van doodsangst zelf is, of dat het eerder een wolk betreft die met de wind mee voor de zon is geschoven
soms eet een familie samen aan een kleine kamertafel een broodmaaltijd
soms staan er veldbedden opgesteld in diepe aula-achtige gebouwen
soms repeteert een groep kinderen een balletoefening
soms trekt een lange stoet mensen langs een weg
een hoekige vrouw loopt een bar binnen en slaat een tengere vrouw hard op haar schouders
een kind kijkt omhoog naar de top van een boom
er is een stilte oud als Antarctica
en eentje die vandaag begon
in mogelijke voordrachten kan van deze veelvoudige ruimte verslag worden gedaan
maar van nog veel meer ruimte kan geen verslag worden gedaan
denk ik
en ook dat het belangrijk is dit te vermelden
hoewel misschien evident
dan zie ik graag wat Hannah Arendt dacht over de openbaarheid hier meebewegen
zij dacht: men dient zich in het licht van de openbaarheid te werpen
men dient ‘das Wagnis der Öffentlichkeit’ te ondernemen
niet om in de openbaarheid op zichzelf te reflecteren
maar omdat menselijkheid niet in eenzaamheid tot stand wordt gebracht
nu stel ik me bij de voordracht een verslaggever voor
van de veelvoudige ruimte
ze verschijnt achter een vriendelijke katheder in amsterdam noord voor een kleine groep mensen
ze vouwt een papier open en haalt adem
ze begint een zin
in de voordracht regeert het nu
wij spreken er de actuele taal die mag klinken
wat wij er zeggen heeft een lichaam
het lichaam kan bestuurd worden
én het lichaam is onberekenbaar
het onverwachte wordt gezocht en gevreesd
het lichaam is kwetsbaar
de kwetsbaarheid wordt verlangd en gemeden
waar deze ons treft begint de intimiteit
het intieme schokt en ontroert ons
wij duiken ervoor weg en wij buigen er naar toe
als er zoiets bestaat als de taal van de intimiteit
dan stel ik mij voor dat wij deze betreden via een verdieping hier beneden
de ruimte aldaar is in meer of mindere mate geopend voor publiek
er zijn onder andere bergmeren, enkel glas, koepeltentjes, half geopende deuren, kijkgaatjes en panorama’s die zich 360 om je heen uitvouwen
soms schijnt er hel zonlicht of het is aardedonker
of zachter strijklicht schuift langzaam over een hoge wand aan de zuidzijde van een kathedraal
soms schemert het er rokerig zoals in een darkroom
soms weerklinkt er gegil
en gelach
en datgene wat zich daartussen in het midden ophoudt
het is niet zeker of de kille tocht die er optrekt die van doodsangst zelf is, of dat het eerder een wolk betreft die met de wind mee voor de zon is geschoven
soms eet een familie samen aan een kleine kamertafel een broodmaaltijd
soms staan er veldbedden opgesteld in diepe aula-achtige gebouwen
soms repeteert een groep kinderen een balletoefening
soms trekt een lange stoet mensen langs een weg
een hoekige vrouw loopt een bar binnen en slaat een tengere vrouw hard op haar schouders
een kind kijkt omhoog naar de top van een boom
er is een stilte oud als Antarctica
en eentje die vandaag begon
in mogelijke voordrachten kan van deze veelvoudige ruimte verslag worden gedaan
maar van nog veel meer ruimte kan geen verslag worden gedaan
denk ik
en ook dat het belangrijk is dit te vermelden
hoewel misschien evident
dan zie ik graag wat Hannah Arendt dacht over de openbaarheid hier meebewegen
zij dacht: men dient zich in het licht van de openbaarheid te werpen
men dient ‘das Wagnis der Öffentlichkeit’ te ondernemen
niet om in de openbaarheid op zichzelf te reflecteren
maar omdat menselijkheid niet in eenzaamheid tot stand wordt gebracht
nu stel ik me bij de voordracht een verslaggever voor
van de veelvoudige ruimte
ze verschijnt achter een vriendelijke katheder in amsterdam noord voor een kleine groep mensen
ze vouwt een papier open en haalt adem
ze begint een zin
